Wat een Feest!

What's-happening-in-Linda-land

Wat een feest

 

Dinsdag 22 september is Iris tweeëntwintig geworden en zaterdag 24 september hebben we dat uitgebreid gevierd.
Wat een Feest! Alles werkte mee, het weer was super, warm zelfs, de hapjes en taarten goed gelukt, het eten was zalig en de sfeer ook!

Nu hadden Merel en ik verzonnen om (bijna) alles zelf te maken. Zucht …..
Donderdag eerst alle boodschappen geregeld en beginnen met bakken, maar vrijdag begon het echte werk. De hele dag werd er gebakken en gekookt. Helaas ben ik vergeten om er foto’s van te maken, maar wat is alles goed gelukt!

Een week ervoor hebben Henk en ik nog overwogen om het zwembad alvast op te ruimen, maar gelukkig hebben we dat niet gedaan. Wat ben ik blij dat het er nog stond. Er werd volop gebruik van gemaakt.

Normaal grillen we binnen, maar omdat het weer zo goed was hebben we alsnog de barbecue aangestoken, met een grilplaat ernaast voor de snellere doorloop..

Als er dan iemand is die zich niet aan de afspraken houd:
– schoenen uit op de trampoline
– niet meer dan twee personen erop
Tja, dan krijg je een horde kinderen achter je aan 🙂

Ik denk niet dat het nodig is om te vermelden dat het een geweldige dag was, die tot in de late avonduurtjes geduurd heeft

Niet alleen maar kommer en kwel

What's-happening-in-Linda-land

Niet alleen maar kommer en kwel
Het is niet alleen maar kommer en kwel in huize Kwakernaat. Integendeel zelfs! De laatste tijd hebben we het mega-druk met ontzettend leuke zaken, ik kwam bijna niet meer aan bloggen of lezen toe. Ik heb besloten om vanaf heden terug te gaan (schrijven) tot de zomervakantie. Zet je maar schrap!

Afgelopen vrijdag heb ik een klein feestje in mijn eentje gevierd. Maatje moest in de omgeving van Antwerpen zijn en besloot Merel op te halen. Natuurlijk vonden ze het nodig om bij de Lindekes te gaan eten. Iris was sporten en at ook niet thuis. Voor mij betekent dat:
Mosselen eten! Ik ben de enige in het gezin die dat lekker vind, dus als de kat van huis is ……. 😉
Mosselen

Zaterdag zou mijn schoonvader jarig geweest zijn, en heb ik een verassingslunch voor mijn schoonmoeder verzorgd: missie geslaagd! Ze was totaal verrast en we hebben met zijn zevenen lekker zitten smullen.

verrassingslunch

Vervolgens werden we om 17.30 uur aan tafel bij Leipzig verwacht waar we lekker hebben zitten eten. Daarna zijn we met zijn zesjes (wij vieren en de buren) het Luxor ingedoken om te genieten van Vreemde Kostgangers. En genoten heb ik!! Al rockend werd er gestart en het gedeelte voor de pauze werd gevuld met nieuw materiaal. De stemmen passen wonderbaarlijk bij elkaar en gelukkig ben ik niet de enige die dat vind. Hier een recensie uit de Volkskrant
https://youtu.be/saA4acL_Ugw

Na de pauze de beloofde greep uit de oude doos! Geweldig!!! De ode aan Herman Brood kwam binnen. Volgens Vrienten geschreven samen met iemand die er eventjes niet bij kon zijn.

Het was super!
Rest mij de zondag, naast de wekelijke weekendperikelen, de beide dames zitten weer midden in hun studie en moeders moet wassen, wassen en wassen, hadden we nog een verjaardagsfeestje. En het was slechts een deur verderop. Kortom, we hebben ons niet verveeld en ook niet stilgezeten 😉

Wat mantelzorg, mantelen, met je kan doen

What's-happening-in-Linda-land

mantelzorg

 

Het was stil op mijn persoonlijke blog, erg stil!
Wat mantelzorg, mantelen, met je kan doen
De grote boosdoener!

Tjonge jonge, 1 mei was mijn laatste persoonlijk post. Veel en veel te lang geleden dus. In deze post schreef ik over mijn oom en tante, waar ik inmiddels al meer dan twee jaar voor mantel.

Er is ontzettend veel gebeurd, ook met mij. Helaas gaan stress, emoties en de ziekte van Chrohn niet zo goed samen en is het zachtjes uitgedrukt als ik zeg dat ik veel last heb. Hardlopen zit er eventjes, tot mijn grote verdriet, niet in.

Dat schreef ik in mijn laatste persoonlijke post.

De impact van de verhuizing van oom en tante was groter dan ik had verwacht, ik zat er totaal doorheen. zowel lichamelijk als geestelijk.
Ik kon niet meer relativeren, trok me alles maar dan werkelijk ook alles persoonlijk aan. Kortom ik zat er totaal doorheen.

En dan lees je het volgende en ik kan mij er alleen maar bij aansluiten:

De kunst van het participeren.

‘Je moet haar loslaten, je handen van haar aftrekken.’
De ‘haar’ in kwestie was ruim dertig jaar de vriendin van mijn vader. Hij overleed zeven jaar geleden.
Zij bleef achter; achtenzeventig jaar; geen kinderen; geen familie meer en in slechte gezondheid.
Ik ontfermde mij over haar.
Door haar extreem zorg vermijdende gedrag bleek dit een zware opgave. Voor zichzelf zorgen kon ze nauwelijks en toch weigerde ze categorisch alles wat haar aangeboden werd.
Een bezoek aan haar huisarts bracht zij niet en de huisarts niet aan haar.
Er is een vicieuze cirkel ontstaan waarin zij van spoedopname tot spoedopname leeft. Ze lappen haar op waar mogelijk en snel keert ze terug de verwaarlozing in.
Als haar contactpersoon ben ik er in zo’n spoedgeval snel bij; houd haar hand vast tot diep in de nacht; breng haar de nodige en onnodige spulletjes en kom trouw iedere dag op bezoek.
Zo ook toen ze onlangs met een ernstig verwaarloosde longontsteking weer op de SEH belandde. Standaardonderzoeken onthulde meer; borstkanker. Niettegenstaande was ze toch binnen een week weer thuis.
Tijdens een consult bij de oncoloog kwam de volledige diagnose niet als verrassing; door toedoen van haar slechte gezondheid is operatief verwijderen van de tumor niet mogelijk. Tevens zal haar lichaam na twee jaar resistent worden voor de huidige medicatie.

De arts vervolgde: ‘Zolang jij haar contactpersoon bent zal ze niet de juiste zorg krijgen. Stop met zorgen en verzorgen!’
Ze legde haar hand op de mijne als reactie op de traan die over mijn wang rolde.
‘U bedoelt dat ik haar moet laten creperen??’ Ik kijk opzij, naar ‘haar’. Ze glimlacht maar ik weet dat ze ons niet kan verstaan. Een hoopje ellende op een stoel.
Zolang er íemand naar haar om kijkt, doen ‘zij’ dat niet. Dát is de participatie maatschappij. De mantelzorgers raken zo volledig opgebrand.’
Vermoeid slaak ik een zucht en hoor de arts nog zeggen dat ze hoopt mij geholpen te hebben.
Ik breng ‘haar’ thuis en geef voor mijn vertrek een judas kus op haar wang.
Dan rijd ik naar Rotterdam om te zorgen voor mijn moeder met haar kakelverse prothese heup.
Nu, drie weken later; de huisarts, alle denkbare stichtingen, de GGD, zelfs de wijkagent hebben haar aan huis bezocht. Hun conclusie: haar toestand is verontrustend, zij kan niet meer zelfstandig wonen. Een zorgplan is opgesteld.

Dat is dus de kunst van het participeren… laten creperen.

Lezerscolumn van: Belinda Chervet

Vasthouden
Vasthouden

Foto door Taalig

Vasthouden

Kan je me
Even
Vasthouden?
Dat is alles
Wat ik wil

Niks zeggen
Niks vragen
Gewoon even
Stil

Geen woorden
Geen Zinnen
Alleen twee
Armen

Om te troosten
Te sussen
En mijn hart
Te verwarmen

Kan je me
Even vasthouden?
Dan verwarm
Ik ook jóu

En kan ik
Laten voelen
Hoeveel ik
Van je hou

Gedicht: Tanja Helderman, oprichter TAALig

Zwaluwen in het dak, guldens op zak

What's-happening-in-Linda-land

Zwaluwen in het dak, guldens op zak
Tjonge jonge, 1 mei was mijn laatste persoonlijk post. Veel en veel te lang geleden dus. In deze post schreef ik over mijn oom en tante, waar ik inmiddels al ruim twee jaar voor mantel.

Er is ontzettend veel gebeurd, ook met mij. Helaas gaan stress, emoties en de ziekte van Chrohn niet zo goed samen en is het zachtjes uitgedrukt als ik zeg dat ik veel last heb. Hardlopen zit er eventjes, tot mijn grote verdriet, niet in.

Tante mocht na het revalideren niet meer naar huis. Beiden kozen ervoor om, indien mogelijk, bij elkaar te blijven. De wachttijd voor een tweepersoonskamer in een verzorgingstehuis in Rotterdam bedraagt twee tot drie jaar! Maar er is licht aan het einde van de tunnel!

Onze verbazing was groot toen er een tweekamerappartement in een verzorgingstehuis werd aangeboden! De manier hoe, laat ik het daar maar niet over hebben. Schandalig, misschien dat ik er ooit een blogpost aan wijd als het allemaal een beetje gezakt is.

En toch, toch:
zwaluwen in het dak, guldens op zak
(de zwaluw brengt geluk)
Lachen eigenlijk, guldens!

Met spoed hebben we oom en tante verhuisd. Nu word de oude woning leeggeruimd, en hoop ik over twee weken redelijk onbezorgd op vakantie te gaan.
Morgen eerst een CT-scan van mijn dikke darm. Een Colonscopie was geen optie, daar moet ik, in verband met mijn longen, een week voor opgenomen worden.

Inmiddels is Iris samen met haar vriendin Fleur vertrokken naar Frankrijk/Spanje en heeft haar 6e wandeldag al achter de rug. Samen lopen ze de Camino en rond 11 augustus hopen ze in Santiago de Compostela aan te komen.

bepakt voor de Camino

Aanstaande dinsdag vertrekt Merel met haar vriendin Eline voor een maand naar Canada, om daar rond te trekken en vervolgens alleen naar huis te komen. Haar vriendin blijft daar tot na de kerst voor haar studie.

Merel Canada

Zo zie je er is altijd wel een lichtpuntje te vinden

#SG16 is een initiatief van Carel de Mari.
Hij geeft elke week een woord uit een spreekwoord of gezegde en daar geven Bloggers een eigen draai aan.
Alle bijdragen kan je hier vinden.

Hoi! Ik ben Linda!

linda en boek

Currently Reading

De kleuren van schaduw door V.E. Schwab | Een Boek Review

 
   

      2019 Reading Challenge   

       
          2019 Reading Challenge       
     
        Linda has             read 0 books toward             her goal of             55 books.     
     
       
hide
     
     
        0 of 55 (0%)     
       
          view books